13 jul 03 wandeling Semois, Bouillon

- afstand : 13 km
- moeilijkheidsgraad : avontuurlijk
- gids : bart
- deelnemers: bart maes, karin nelissen, otto oome, danielle devisé, johan schrijvers, frank janssens, lea, eline janssens, aster janssens

net na de middagpauze (B)

een zeldzaam open landschap, meestal ging de wandeling door het koelere bos (tussen B en C)

vanaf de 2e helft van de tocht werden we vergezeld van riviertjes, die vaak wat voor verfrissing zorgden. (tussen C en D)

dit mooi stukje bos was rijk aan schaduw, rust en koelte

Zoals het vaak in de zomer warm kan zijn, was het ook nu tijdens deze wandeling niet anders. Gelukkig bevonden we ons 80% van de tocht in het koelere bos, en konden we zelfs vanaf de 2e helft genieten van fris water dat steeds in de korte nabijheid was.
Het eerste stukje van de tocht was meteen ook het zwaarste. Van helemaal beneden aan de Semois staken we deze over via een stenen brug, waar we net erover een pad vonden dat rechtsomhoog liep, zigzaggend tegen de steile helling. Na deze stevige opwarming ontdekten we een enorme houten toren die we nieuwsgierig beklommen (A). Boven werden we aangenaam verrast op een prachtig zicht op Bouillon met de Semois kronkelend door het wijdse, groene landschap..
De tocht liep dan verder doorheen koelere bossen en op punt B hielden we halt voor een korte middagpauze aan een groot houten kruis. Na deze verpozing liepen we verder over paden van B naar C, hoofdzakelijk in open landschap waar de zon wat feller ging branden.
Het deed deugd terug van de schaduw te kunnen genieten tussen C en D. We werden tevens getrakteerd op een mooie afdaling, langs riviertjes, waar soms wel eens de weg ontbrak, maar die uiteindelijk uitmonde in een ‘badplaats’ aan de Semois. Deze brede rivier zijn we dan verder blijven volgen tussen D en E, over een breder pad dat netjes de oever volgde, en na een tijdje overging op verharde weg (E). Omdat de asfalt weg minder leuk was en de hitte ondragelijk werd, besloten we om niet tot de abdij te wandelen. We sloegen dan links een pad in langs een klein riviertje (F) dat ons weer hoog de bosrijke heuvels injoeg tussen struiken en kleiner wordende paadjes. Uiteindelijk werden de paden erg vaag en konden we slechts aan de hand van de talrijke riviertjes ons terug oriënteren. We vonden de houten toren terug die we bij ons vertrek bezocht hadden. Omdat we van afwisseling houden, besloten we van daaruit een andere weg te volgen naar beneden via route G. Ook deze was enorm steil, maar gelukkig dalend deze keer! Want de warmte speelde nu toch wel parten. De mooie tocht eindigde dan terug in bouillon op een zomers terrasje.