19 sep 04 mountainbike La Roche / Mierchamps

• streek : Mierchamps (La Roche)
• afstand : ongeveer 28-32km
• gids : Igor
• gezelschap : Wim Meyers, Rudi Vandenbosch, Ricky Scheepers, Dick Lavergne, Otto Oome, Jozef Menten, Bart Maes, Igor Foerier
• nieuwelingen : Wim en Rudi
• medaille voor 'Moed en zelfopoffering': Dick
  
• vertrek : Mierchamps, Brand sport, oude melkerij
• weer : vrij zonnig en droog tijdens de rit

A = boomstammen over het pad
B = pittige helling met lang gras
C = val van Dick
D = kapot versnellingsapparaat van Rudi

Na twee mountainbiketochten met een mindere opkomst, enkel de harde kern bleef nog over, gingen we nu met z'n achten van start, waaronder 2 'nieuwelingen' Wim en Rudi. Die mochten samen met de rest meteen aan de lijve ondervinden dat de start- en eindplaats La Laiterie gesitueerd is in 'heuvelachtig terrein'. De eerste heuvels brengen niemand in de problemen, al beweert Ricky al van bij de start op zoek te zijn naar zijn tweede adem. Ons eerste serieus obstakel duikt op na Hives: een kaal gekapt bos waarvan de werken duidelijk nog niet afgelopen zijn want ze belemmeren ons pad over zeker 200 meter (zie kaart A).

Na een doortocht aan de kermis van Buisson bereiken we Ortho, een klein dorpje waarvan het aantal cafés per inwoner wellicht legendarisch moet zijn, vergeleken met de andere dorpen in de omgeving. Vandaar dat we na onze tocht hier ook zullen terugkeren om onze verdiende pint achterover te slaan, La Laiterie is vandaag immers enkel voor ons geopend en de Hollandse hinde van dienst is niet meteen van plan om de bar voor ons te openen.

Na Ortho wordt het even zeer pittig op een pad met vrij veel hoog gras, een ondergrond die we niet meteen gewoon zijn en die veel van de benen eist (zie kaart B). Ricky gelooft ondertussen niets meer van de bemoedigende praat van ondergetekende (= de gids): 'we zijn over halfweg en we gaan afdalen naar de Ourthe'. Als we tot overmaat van ramp dan ook nog verloren rijden, is zijn laatste sprankeltje hoop helemaal verdwenen. Gedurende lange tijd weten we niet meteen waar op de kaart we ons bevinden, maar een gezonde portie padvinderslogica zegt ons dat we op het eind terug op de route moeten uitkomen, zolang we de Ourthe maar stroomopwaarts volgen. Het pad valt trouwens bij de meeste goed in de smaak: je kan er niet snel rijden vanwege het grillige slingeren van het pad, de vele boomwortels, netels en de uitstekende stenen, maar mits een beetje behendigheid is er best wel door te komen. Althans, voor 7 van de 8 deelnemers. Dick vindt het allemaal iets te makkelijk en wil imponeren met een volledige salto, wat halverwege mislukt (zie kaart C). Een pijnlijke lies, elleboog en enkele schaafwonden zijn het gevolg. Gelukkig heeft zijn helm zijn verstandelijke vermogens niet aangetast en kunnen we na enige tijd verder.

Klimmend uit het Ourthedal worden we getrakteerd op een aantal grote modderplassen waar Bart ten alle prijze zijn 'recht-door-de-plas'-theorie in de praktijk wil brengen. Hij moet toegeven dat zijn theorie nog niet volledig op punt staat. De klim uit het dal beperkt zich niet tot het plassenpad, ook na het dorpje Cens is het nog aardig klimmen. Ricky, ondertussen al op zoek naar zijn derde adem, kampt met krampen maar wil van geen ophouden weten. Samen uit, samen thuis,... al zinkt de moed hem iets later toch in de schoenen als blijkt dat we weer eens verloren gereden zijn. Dankzij het kompas van Bart raken we echter terug op het juiste pad. Bovendien krijgt Ricky nog een extra pauze in de schoot geworpen als het versnellingsapparaat van Rudi het begeeft (zie kaart D). Dick, weer hij (hij verdient dit maal zeker een medaille voor moed en zelfopoffering), weet het apparaat terug 'rijdbaar' te krijgen na wat gesleutel, met bebloede handen nota bene! Het versnellingsapparaat staat alles behalve recht, maar er rest ons enkel nog een afdaling naar Mièrchamps... En als u denkt dat onze sportprestatie hier eindigt, dan heeft u het mis, want na het inleveren van de mountainbikes, volgt de spurt naar de douches!

Igor