23 feb 03 wandeling La Hoegne, Solwaster

- afstand: 15 km
- moeilijkheidsgraad: avontuurlijk
- gids: igor en bart
- deelnemers: igor foerier, bart maes, Karin Nelissen, otto oome, hilde stevens, jean-paul vanherck, kristel lodewijckx, dirk stegen, steve de backer, zita snellinx

A = oversteek van sneeuwveld
B = middagplaats
C = steile afdaling
D = 2e stop
E = gebroken brug

Op een zonnige, frisse zondagochtend verzamelde de gelegenheids-wandelgroep zich op de parking aan de Hoëgne bij Sart (zie "Hoegne" op plannetje). Dan al hadden we ons eerste ‘avontuurtje’ beleefd: de parking konden we enkel bereiken door met de wagen dwars door de rivier te rijden. Niet zo’n karwei, maar je schrikt wel even wakker als je ’s morgens vroeg dit krijgt aangeboden als enig alternatief.
We waren dus wakker! En zo viel het ons op dat we deze keer, sinds lang, nog eens met een mooie bende waren, met z’n tienen om precies te zijn! De helft van de groep was er voor het eerst bij, en dus begonnen we de dag met mekaar voor te stellen, waarbij toen al bleek dat we met plezierige, actieve mensen aan de start stonden.

Eén van de kenmerken van onze tochten is dat we meteen in onze kaarten laten kijken: uit een ruim assortiment kozen we meteen dat pad dat helemaal omhoog liep over de hard bevroren ondergrond. Iedereen stond meteen onder stoom en pufte stiekem net voor het bereiken van de top.. de eerste grapjes en kromme opmerkingen kwamen al spontaan los! Maar dat het een prachtige dag ging worden, was toen al duidelijk. De zon warmde heerlijk wanneer het pad wat meer uit het bos kwam, en toch voorzien bleef van ijs en sneeuw. Het was schitterend.

Toen kwam er een stukje met asfalt wegen, en brede rechte, besneeuwde stukken, dat we na een tijdje wel bekeken hadden (omgeving punt A). En ja hoor, na wat gemor richting gids, bleek hij voorzien te hebben dat net op dat punt iedereen met een beetje verbazing keek naar de richting die hij aanwees: “daar beneden vlak bij dat riviertje loopt een pad dat we zullen volgen…” (zie knik in parcours tussen A en B) Iedereen nog druk zoekend naar dat vermeende weggetje dat helemaal bedolven zat onder een zacht tapijptje sneeuw, werd meegevoerd onder wild enthousiasme van enkele koplopers die naast het riviertje wel een denkbeeldige weg volgden. Al vlug hadden we ons enkele technieken toegeëigend die nodig waren bij wandelingen over stenen, sneeuw, ijspakketten, en daar middenin stromend water: stevig afdrukken op al wat steen en vaste ondergrond is, en wat voorzichtig aftasten en dan snel trippelend over het broze ijs tot aan de overkant, en horen dat achter je het ijs breekt of door het water wordt opgeslorpt. Door al dit drukke bezig zijn met het zoeken naar een weg om vooruit te komen, werd het snel middag zonder echt veel opgeschoten te zijn. (punt B) De lunchpauze werd dus wat ingekort, waarbij het ons opviel dat het toch wel koud was om neer te zitten op de besneeuwde ondergrond.

Geen nood, het dalen en stijgen wisselden iets frequenter dan voormiddag. We liepen van de ene naar de andere rivierbedding die we dan een tijdje volgden, en waarbij we voortdurend de eerder eigengemaakte wandeltechniek toepasten. Ondanks wat fysieke inspanning konden we toch genieten van de prachtige omgeving, met mooie loof- en naaldbossen, half bevroren riviertjes met watervallen (zie foto), en daartussen een kronkelend pad dat nu eens stijgt en dan weer daalt. Geen wonder dat we vandaag heel wat met GR gemeen hadden.
Wanneer we overstaken van de ene bedding naar de andere, wat meestal zonder écht pad was, konden de hellingen nogal bitsig zijn. Zelfs een afdaling was voor sommigen moeilijker dan bergopwaarts en zo gingen ze dus al zittend en schuifelend naar beneden…(punt C)

Uiteindelijk bereikten we de laatste rivier van de dag, die we nog enkele kilometer stroomopwaarts zouden volgen. Het is een prachtig pad dat langs de Hoëgne loopt, en dat we dus ook met veel bewondering hebben afgelegd. Even werden we nog wat opgeschrikt toen de laatste kilometer werd aangekondigd met een bord dat waarschuwde dat een brug wat verderop was ingestort. En ja hoor, daar aangekomen werd het een hindernis! (punt E) Niet zo zeer door onze fitte stappers, maar wel een andere groep met wat oudere leden voor wie de geknikte boomstam in het water net iets te beangstigend was. De meesten van onze jongelui werden het wachten beu en kozen zonder, en sommigen met wat aarzelen de leukste weg: al lopend door het stromende water met op het eind een landingsbaan van glad ijs! Wat verderop vonden we de parking terug en begaven we ons naar het cafeetje net over de brug, waar wat verhalen ontstonden bij het blond schuimend bier…