7 sep 03 mountainbike La Roche / Mierchamps

• streek : Mierchamps (La Roche) 
• afstand : moeten we nog eens uitrekenen 
• gids : Igor 
• gezelschap : Igor Foerier, Bart Maes, Jozef Menten, Otto Oome
• nieuwelingen : niet opgemerkt
• vertrek : Mierchamps, Brand sport, oude melkerij

A = "propriétée privée": hier moesten we onze tocht meteen al aanpassen, omdat een weg afgespannen was
B = paadje langs de Ourthe met veel netels
C = Col des Haies d'Ortho - altitude 450m
D = 'kleine" omweg moeten maken omdat er blijkbaar een deel van een pad ontbrak

E = steile afdaling op het einde van de rit

De zo begeerde Mountainbike najaars happening heeft deze keer weinig deelnemers gelokt: 4 kerels van formaat vormden het peleton… We vragen ons nog steeds af wat de anderen deed weerhouden; waren het echte redenen of zat de schrik er goed in?
Uiteindelijk hebben we ons daar weinig van aangetrokken en is het een prachtige tocht geworden: het weer was schitterend, rond de 16 graden met zon, droog parcours, wat lekker snel ging, en talrijke stukken met rotsen en boomwortels waarbij stuurtechniek gevergd werd!
Het parcours dat we volgenden was op voorhand op kaart vastgelegd, maar zorgde in practijk voor enkele verrassingen. Soms bestonden bepaalde wegen niet meer, of was er net een zijsprong meer dan we gehoopt hadden… Soms was de weg gebarricadeerd met omgevallen bomen, of afgespannen met lint of kettingen… Soms werd het pad zo eng dat we net met een fiets erover konden, of liep het pad rakeling op de oever van de Ourthe, soms liep het enge pad langs netelpartijen of stopte het gewoon in het bos… Het was dus geen gewone mountainbiketocht, waarbij brede paden ontegensprekelijk een omloop vormden. Nee, de omloop werd gevormd al rijdend en zoekend doorheen de prachtige natuur van La Roche.
Bij momenten heeft het pijn gedaan, als we steile hellingen beklommen, die wel hard lagen van de droogte, maar waarbij het stijgingspercentage zweet en doorzettingsvermogen vereisten. Het was aangeraden deze karwei af te werken met vooraan klein en achteraan het allergrootste tandwiel; maar soms liet de techniek het afweten, en werd het nog pijnlijker…
In de groep waren twee types: de stijgers en de dalers. Het eerste type was koning in het vorig beschreven stukje, het twee type zat dan te sterven… Maar, vanaf je stuur behoorlijk lager ging zitten dan je zadel, kwam er terug leven in dit laatste type: snelheid, stuurbehendigheid en een beetje onbesuistheid dreven de adrenaline de hoogte in en zorgden voor een onbeschrijfelijke kick!
Iedereen had dus zijn gading, en bereikte de stal terug met een vermoeid maar bevredigd gevoel.